Polska sztuka abstrakcyjna.

W Polsce sztukę abstrakcyjną uprawiali artyści związani z awangardowymi ugrupowaniami artystycznym Blok, Praesens i artyści rewolucyjni (np. H. Berlewi, K. Hiller, K. Kobro, H. Stażewski).
Pierwsza na świecie stała wystawa sztuki abstrakcyjnej została otwarta 1925 w Hanowerze, druga – z inicjatywy grupy “artystów rewolucyjnych” – 1931 w muzeum w Łodzi. Po 1945 sztuka abstrakcyjna w Polsce rozwijała się w sposób zbliżony do Zachodu i USA, przejmując z pewnym opóźnieniem najnowsze zjawiska artystyczne. Poza uprawiającymi sztukę abstrakcyjną przedstawicielami przedwojennej awangardy (M. Jaremianka, K. Kobro, H. Stażewski, J. Stern, W. Strzemiński, M. Włodarski) pojawiają się wtedy młodsi artyści (np. Z. Dłubak, Tadeusz Kantor czy A. Wróblewski).
Znaczne zahamowanie rozwoju i opóźnienie tendencji abstrakcjonistycznych w Polsce przypadło na okres nasilenia realizmu socjalistycznego, tj. lata ok. 1949-1955. Po 1955 zaczął się w Polsce gwałtowny rozkwit sztuki abstrakcyjnej. Do najważniejszych polskich malarzy abstrakcjonistów należą m.in. M. Bogusz, T. Brzozowski, Stefan Gierowski, Z. Gostomski, T. Kantor, A. Lenica, A. Marczyński, K. Mikulski, J. Maziarska, J. Skarżyński. Rzeźby abstrakcyjne tworzyli np. K. Jarnuszkiewicz, A. Pawłowski, A. Szapocznikow i S. Ślesińska.
Kilkakrotnie już w XX w. sztuka abstrakcyjna traciła swoją atrakcyjność i siłę oddziaływania na rzecz sztuki przedstawiającej i odzyskiwała ją ponownie. U schyłku XX w. sztuka abstrakcyjna jest w defensywie na rzecz innych form sztuki (w tym także sztuki przedstawiającej). Synonimami sztuki abstrakcyjnej są nazwy: sztuka niefiguratywna, nieprzedstawiająca, bezprzedmiotowa.

Napisane przez: haidi22

Komentowanie zakończone.